Ιός Κοινωνικής Απελευθέρωσης

Marfin: 3 άνθρωποι νεκροί

Δεν έχουμε μάθει ποτέ να μιλάμε με όρους «λάθους», «άτυχης στιγμής», «παράπλευρης απώλειας».

Αυτή είναι η γλώσσα των κατά συρροήν δολοφόνων με τα κουστούμια που μας χαμογελούν ειρωνικά κάθε μέρα από τις καρέκλες των υπουργείων και τις οθόνες των τηλεοράσεων. Δεν έχουμε μάθει να μιλάμε με όρους «προβοκάτσιας», όχι γιατί τέτοιες δεν μπορούν να συμβούν ενίοτε, αλλά γιατί προτιμάμε να αντιλαμβανόμαστε το πεδίο της κοινωνικής σύγκρουσης με πραγματικούς όρους και όχι συνομωσιολογικούς.

Η αναρχία ως κοινωνική στάση ζωής και η αναρχική κοινωνία διέπεται από ελευθερία, σεβασμό, συλλογικότητα και συντροφικότητα. Ο κάθε άνθρωπος ως ξεχωριστό και αυτόνομο όν ζει και επιλέγει τον τρόπο ζωής του χωρίς εξουσιαστές και εντολοδόχους καταπιεστές και με απόλυτο σεβασμό προς τους άλλους. Ο αναρχισμός, ως πορεία προς την αναρχική κοινωνία, ως συμπεριφορά, ως μέσο, εργαλείο για την εξουδετέρωση της εξουσιαστικής , εκμεταλλεύτριας νυν κοινωνίας περιέχει μορφές βίας. Βίας με όρια. Βίας προς τους εχθρούς του ανθρώπου. Βίας για την απελευθέρωση όλων και ως άμυνα από τις βδέλλες του συστήματος. Μα όπως είπε ο Errico Malatesta «χωρίς άχρηστα θύματα»! Αν για κάτι αγωνίζονται οι αναρχικοί, αν για κάτι αξίζει να αγωνιστούν οι άνθρωποι είναι για την Ζωή, την Ελευθερία και την Αξιοπρέπεια. Για έναν κόσμο όπου ο θάνατος δεν θα έχει πια εξουσία…

Τετάρτη 5 Μαΐου, απόγευμα. Μία από τις μεγαλύτερες μεταπολιτευτικές διαδηλώσεις, 200.000 ανθρώπων, αποπειράται να εισβάλει στο κοινοβούλιο, τη στιγμή που μέσα σε αυτό κατοχυρώνονταν η παραπέρα οικονομική μας αφαίμαξη και η λεηλασία των ζωών μας. Χιλιάδες κόσμου επιτίθεται από διάφορα σημεία περιμετρικά της Βουλής στις διμοιρίες που βρίσκονται εκεί για να προστατέψουν τα αφεντικά τους. Το σύνθημα «να καεί, να καεί, το μπουρδέλο η Βουλή» δονεί επί ώρες την ατμόσφαιρα. Οι συγκρούσεις αναπτύσσονται από τις αρχές της Συγγρού μέχρι την πλατεία Ομονοίας. Άπειρα χημικά, αλλά οι διαδηλωτές παραμένουν εκεί. Με ή χωρίς κουκούλες, με ή χωρίς αντιασφυξιογόνες μάσκες, με ή χωρίς πέτρες, με ή χωρίς μολότοφ. Πάντα όμως με αποφασιστικότητα και οργή.

Θα μπορούσαμε σήμερα να χαμογελάμε, να αισιοδοξούμε με το ορμητικό ποτάμι κοινωνικής οργής και αμφισβήτησης που ξεχύθηκε στους δρόμους, όταν όλα τα κοινωνικά αντανακλαστικά μοιάζανε υπνωτισμένα, μουδιασμένα. Όμως ο θάνατος 3 ανθρώπων στην τράπεζα της Σταδίου σκιάζει καθετί, είναι ένα ασήκωτο βάρος στο στήθος.
Την ίδια στιγμή εξοργιστικό είναι το παιχνίδι που στήνεται πάνω στους 3 ανθρώπους από όλο το συρφετό των υπουργών, δημοσιογράφων, μεγαλοαφεντικών, που πουλάνε ευαισθησία, ανθρωπισμό, μιλάνε για την αξία της ανθρώπινης ζωής. Αυτοί που καθημερινά απαξιώνουν κάθε έννοια αξιοπρέπειας και ζωής στους υπηκόους τους, που οδηγούν στην εξαθλίωση, την αυτοκαταστροφή και το θάνατο τεράστια κοινωνικά κομμάτια. Όλοι αυτοί που χρησιμοποιούν τον αδιανόητο θάνατο των 3 συνανθρώπων μας, με μοναδικό σκοπό το να τραβήξουν τον κόσμο από τους δρόμους γιατί τους φοβήθηκαν πραγματικά, να γεμίσουν με ενοχές τους διαδηλωτές, να στοχοποιήσουν πολιτικούς-κοινωνικούς χώρους και να εγκληματοποιήσουν κοινωνικές πρακτικές αντίστασης, να οξύνουν την καταστολή και να σπείρουν τον κοινωνικό φόβο. Ένα τραγικό περιστατικό που χρησιμοποιείται για να πλήξει με τον χυδαιότερο τρόπο και με τη λογική της συλλογικής ευθύνης τον αναρχικό-αντιεξουσιαστικό-αντισυναινετικό χώρο.
Ξέρουμε καλά πως οι 3 εργαζόμενοι στην τράπεζα δεν ανήκουν στις «ευαισθησίες» των υπουργών, των Βγενόπουλων και των Πρετεντέρηδων. Οι 3 αδικοχαμένοι εργαζόμενοι είναι κομμάτι του δικού μας πόνου. Ξέρουμε επίσης καλά πως η κοινωνική σύγκρουση στους δρόμους, πάντα μιλούσε και μιλάει τη γλώσσα της αλληλεγγύης, της ευαισθησίας, των ανθρώπινων σχέσεων. Ότι οι αναρχικοί-αντιεξουσιαστές δε διαχώριζαν την πολιτική στόχευση και αποτελεσματικότητα μιας εμπρηστικής ενέργειας σε έναν καπιταλιστικό στόχο από τη φροντίδα να μην υπάρξουν μέσα σε αυτόν έγκλειστοι άνθρωποι. Επίσης, ακριβώς επειδή γνωρίζουμε πως τα αφεντικά (και πόσο μάλλον μεγαλοκαθάρματα τύπου Βγενόπουλου) αντιλαμβάνονται τους υπαλλήλους τους ως αναλώσιμο υλικό (άρα καμιά φροντίδα προστασίας τους και καμιά έξοδος κινδύνου πιθανά δεν θα υπάρχει στα «ευαγή» καταστήματα του), η επίγνωση αυτή λειτουργεί ως ένας ακόμη αποτρεπτικός λόγος για οποιαδήποτε επίθεση.

Αυτό που είναι εξοργιστικό τώρα είναι ότι δύο χέρια, αδιαφορώντας για το αν μέσα στο υποκατάστημα βρίσκονταν εργαζόμενοι, έβαλαν φωτιά. Δύο χέρια, που η λογική που τα κινούσε όχι μόνο διακρίνεται για την ηλιθιότητά της, αλλά και ευθύνεται για το κατασταλτικό σχέδιο το οποίο έθεσε σε εφαρμογή.
Το ατομικό Εγώ επιτίθεται στο συλλογικό Εμείς.Αυτό το Εγώ, που διογκώθηκε μέσα από μηδενιστικές αντιλήψεις κι από ένα στρεβλό «αίσθημα δικαίου», που αποτελεί γέννημα και κομμάτι του ίδιου του καπιταλισμού, συναντήθηκε με την αποπολιτικοποίηση, το καμποσιλίκι, την τσογλανιά και την αδιαφορία και οδήγησε με μαθηματική ακρίβεια σε πράξεις που στρέφονται συνολικά ενάντια στην κοινωνία και τις αντιστάσεις της. Και Εμείς, είμαστε σήμερα, φτωχότεροι.Ακόμη κι αν το κίνημα άφησε, με τις πράξεις και τις παραλήψεις του, χώρο στις αντιλήψεις αυτές, φέρει τώρα την ευθύνη της συνολικής αντιμετώπισης και απομόνωσής τους. Αλλά, η ευθύνη δεν τελειώνει εδώ. Συνεχίζει. Υπάρχει απέναντι στην κοινωνική συγκυρία, στην κρισιμότητα της κατάστασης, απέναντι στους ίδιους μας τους εαυτούς, σε ό,τι πρεσβεύουμε και προσπαθούμε να πραγματώσουμε και να δημιουργήσουμε.

Tα γεγονότα της 5ης Μάη, οι πολύωρες συγκρούσεις δεκάδων χιλιάδων διαδηλωτών, οι όμορφες εικόνες των ξηλωμένων πεζοδρομίων, των οργισμένων βλεμμάτων και των χειρονομιών αλληλεγγύης, όσο κι αν προσπαθούν να απαξιωθούν από το συρφετό κοινωνικών παράσιτων με ακριβά κουστούμια, αυτά οφείλουν να παραμείνουν ζωντανά. Υποσχέσεις νέων κοινωνικών, αδιαμεσολάβητων, ακηδεμόνευτων συναντήσεων σύγκρουσης. Και η μοναδική απάντηση σε όλη αυτήν την απόπειρα μουδιάσματος των κοινωνικών αντανακλαστικών για να προωθηθούν τα αντικοινωνικά τους μέτρα με πρόσχημα την «οικονομική κρίση» είναι να συνεχίσουμε να είμαστε στους δρόμους. Με οργή. Και άλλη τόση αλληλεγγύη.

Ιός Κοινωνικής απελευθέρωσης

Ιός Κοινωνικής απελευθέρωσης

Καμια δίωξη στους 4

Aν το δίκιο θες, καλέ μου,

με το δίκιο του πολέμου θα το βρεις.

Το ντόπιο και διεθνές κεφάλαιο σφίγγει τη θηλιά στο λαιμό μας απειλώντας το παρόν και το μέλλον μας, ενώ το ελληνικό κράτος, επίσημα υπέγραψε την υποθήκη.

Η κυβέρνηση έχει δηλώσει εδώ και καιρό: “Έχουμε πόλεμο”. Πολεμικά είναι τα μέτρα ενάντια στην κοινωνική πλειοψηφία που λαμβάνει το κράτος με την καθοδήγηση του ΔΝΤ, της ΕΕ. Οι μηχανισμοί στήριξης δεν είναι τα ταμεία των λαών ειναι ένα ματσο κερδοσκόπων επενδυτών. Το κεφάλαιο έρχεται να μας σώσει;ή απλά αλλάζουμε νταβατζήδες; Μήπως πλέον να ζητάμε ρουσφέτια στααγγλικά;
Βασικός τους στόχος αυτή τη στιγμή είναι να κάνουν πράξη όλες εκείνες τις αναδιαρθρώσεις που χρειάζονται για την πλήρη αλλαγή των εργασιακών σχέσεων. Ζητούν από την κοινωνία να ζει υπό τη διαρκή τρομοκρατία της φτώχειας, της ανεργίας και της καταστολής. Το “ενάντια στον εργασιακό μεσαίωνα” δεν είναι πια μόνο ένα σύνθημα αλλά μια πραγματικότητα και αν δεν αντισταθούμε σήμερα υπονομεύουμε το μέλλον των δικών μας αλλά και των μελλοντικών γενεών των καταπιεζόμενων κοινωνικών στρωμάτων.

Το πείραμα που επιχειρείται με σκοπό να δοκιμαστούν τόσο τα όρια επιβίωσης των κοινωνικών τάξεων που ήδη ζουν υπό καθεστώς φτώχειας, όσο και τα αντανακλαστικά όλων των υπολοίπων είναι γεγονός.

Είναι ξεκάθαρο πως οι μόνοι ωφελημένοι θα είναι αυτοί που δημιούργησαν την κρίση, δηλαδή το ντόπιο και διεθνές κεφάλαιο, στο οποίο θα περάσουν όλα τα δημόσια αγαθά και οι υπηρεσίες που θα έπρεπε να ανήκουν σε όλους μας.

Το ξεπούλημα των συνδικάτων και της «ηγεσίας» του εργατικού κινήματος, που αντί να προετοιμάζει τους εργάτες για την κατάληψη των χώρων παραγωγής και την διεύθυνσή τους από τους ίδιους τους πνευματικούς και χειρωνάκτες εργαζόμενους, αναδεικνύοντας την αρχή της αυτοδιεύθυνσης σαν την μόνη λύση για την περιφρούρηση της ανθρώπινης αξιοπρέπειας, ξεπουλά τα όνειρα μιας ολόκληρης κοινωνίας στο περιθώριο της ζητιανιάς και τηςσυνδιαλλαγής.
Η οικονομική κρίση δεν υπάρχει εξαιτίας μας, εξαιτίας μας όμως υπάρχουν δεκάδες κατειλημμένα εργοστάσια, στην Αργεντινή, στην Γερμανία, στο Μεξικό που δουλεύουν χωρίς ιδιοκτήτες και διευθυντές, με μόνη αρχή την αλληλεγγύη και μόνο γνώμονα το συλλογικό καλό. Εξαιτίας μας υπάρχουν επιτροπές γειτονιάς που φέρνουν τους κάτοικους κοντά τον ένα με τον άλλο χωρίς «πολιτικούς» εκπροσώπους και κοινοβουλευτικά ερπετά.

ΕΥΡΩΠΑΪΚΟ ΚΙΝΗΜΑ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ

Στις 5 Μάη καλούνται συγκεντρώσεις: Στη Βιέννη μπροστά στην Ελληνική πρεσβεία. Στο Μπιλμπάο μπροστά στο Ελληνικό προξενείο Στο Λονδίνο μπροστά στην Ελληνική πρεσβεία. Στο Παρίσι μπροστά στην αντιπροσωπεία της ΕΕ. Στο Βερολίνο μπροστά στην Καγκελαρία. Στη Βουδαπέστη μπροστά στην Ελληνική πρεσβεία. Στις Βρυξέλλες μπροστά από το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο

Οι λαοί δεν χρωστούν σε κανέναν. Η ζωή και η ελευθερία μας δεν υποθηκεύονται, δεν ξεπουλιούνται!

ΑΠΟ ΤΗ ΖΗΤΙΑΝΙΑ ΣΤΗΝ ΑΥΤΟΔΙΕΥΘΥΝΣΗ

ΟΛΟΙ ΣΤΟΥΣ ΔΡΟΜΟΥΣ

ΙΟΣ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗΣ ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗΣ

Πορεία πραγματοποιήθηκε στις 05/05 στην Λαρισα εναντια στα οικονομικα μετρα το αναρχικο/αντιεξουσιαστικο μπλοκ ηταν περιπου στα 80 ατομα που είναι καλά για τα δεδομένα της πόλης.Είχε αρκετά καλό παλμό και δύναμη η πορεία, φωνάζονταν συνθήματα συνεχώς, μάλιστα καταστράφηκαν και κάποιες κάμερες τραπεζών και έπεσαν μπογιές σε τράπεζες. Αρκετός κόσμος χειροκροτούσε στις κάμερες.
Προς το τέλος της πορείας ένα σημαντικό κομμάτι των διαδηλωτών έκανε κατάληψη στη Νομαρχία όπου κρεμάστηκαν και πανώ και έμεινε εκεί για περισσότερο από μιάμιση ώρα. Αρχικά έφτασαν διμοιρίες αλλά μετά από λίγη ώρα αποσύρθηκαν και έμεινε η “διακριτική” παρακολούθηση των ασφαλιτών.

Στη συνέχεια ο κόσμος που ήταν στη Νομαρχία κατευθύνθηκε με πορεία στην πλατεία Ταχυδρομείου και εκεί διαλύθηκε. Λίγο μετά προσήγαγαν οι μπάτσοι διαδηλωτή που αποχωρούσε, προσαγωγή που μετατρέψανε σε σύλληψη για φθορές και συμμετοχή στην κατάληψη της Νομαρχίας. Άμεσα συγκεντρώθηκαν αλληλέγγυοι πρώτα στο δικαστικό και ύστερα έξω από το αστυνομικό τμήμα όπου και παρέμειναν μέχρι το απόγευμα.Την επομενη μερα αφέθηκε ελεύθερος.

Κάποιοι νόμιζαν πως την Κυριακή 18 Απριλίου θα πραγματοποιούσαν πορεία στους κεντρικούς δρόμους της πόλης της Λάρισας και ανενόχλητοι θα μόλυναν την ατμόσφαιρα με τις μισαλλόδοξες ιδέες τους. Μάλλον δεν υπολόγισαν καλά.

Από νωρίς το πρωί συγκεντρωθήκαμε στη κεντρική πλατεία άνθρωποι που δεν είμαστε διατεθειμένοι να ξεχάσουμε ποιος ήταν ο Γρίβας, τι πραγματικά έκανε και να μην αφήσουμε να αλωνίζουν οι νοσταλγοί του Χίτλερ και της χούντας ελεύθερα στους δρόμους. Το κάλεσμα του χουντικού συνδέσμου Λάρισας μπορεί να έλεγε για πυκνές γραμμές γενναίας φάλαγγας μελανοχιτώνων, που υπό τη συνοδεία θρυλικών εμβατηρίων θα παρέλαυνε στη πόλη αλλά όποιος βρισκόταν έξω, παρέλαση δεν είδε. Μάλλον δεν έλαβαν το μήνυμα που τους στείλαμε την προηγούμενη φορά. Στη Λάρισα ήταν, είναι και θα είναι ανεπιθύμητοι. Όσο σκούζουν για εθνικές υπερηφάνειες και ψάχνουν ευκαιρίες για να προπαγανδίσουν τα ρατσιστικά ιδεώδη τους θα τους φράζουμε το δρόμο. Για εκείνους που έχουν την αυταπάτη, ότι οι μπάτσοι ανέκοψαν την πορεία των χουντολάγνων και όχι η παρουσία των δεκάδων αντιφασιστών πλανιούνται οικτρά. Αν δεν υπήρχε καμιά φωνή αντίδρασης τότε οι μπάτσοι δεν θα είχαν κανένα λόγο να μην αφήσουν τους συνεργάτες τους να πραγματοποιήσουν το πανηγυράκι τους. Υπάρχουν φορές που ο μεγαλομαφιόζος θέλει να υπενθυμίσει στον μικρό μαφιόζο για το ποιος πραγματικά κάνει κουμάντο και είναι το αφεντικό. Η φιλία τους όμως είναι τόσο δυνατή που ένα τέτοιο γεγονός δεν πρόκειται να τη χαλάσει. Μαζί θα πορεύονται μια ζωή και το κράτος θα τους χρησιμοποιεί όποτε και όπου το θελήσει.

Το άγαλμα του Γρίβα στη πλατεία Βησσαρίωνος προσβάλει κάθε άνθρωπο που δεν θέλει να ξεχάσει. Να ξεχάσει πως ο Γρίβας ήταν εκείνος που δημιούργησε την φιλοβασιλική και αντικομμουνιστική ομάδα Χ κατά τη γερμανική κατοχή με τις πλάτες της εξόριστης κυβέρνησης του Καΐρου. Να ξεχάσει πως με τα όπλα που τους προμήθευσαν οι γερμανοί συνεργάστηκαν άψογα με τα τάγματα ασφαλείας και τους Άγγλους στα Δεκεμβριανά. Να ξεχάσει ότι με μένος πολέμησε στο πλευρό της χωροφυλακής. Να ξεχάσει το 1974 που με τις ευλογίες της χούντας ο Γρίβας με την ΕΟΚΑ Β΄ ανατρέπει τη κυβέρνηση του Μακάριου με πραξικόπημα στη Κύπρο που είχε ως αποτέλεσμα να πραγματοποιηθεί η τούρκικη εισβολή στο νησί.

Το αυγό του φιδιού βρίσκει πρόσφορο έδαφος να εκκολαφθεί όταν σιωπή και η ανοχή κυριαρχούν. Κανείς μας δεν έχει την όρεξη να παίξει τον ρόλο της κλωσομηχανής και να δώσει ζωή σε κάτι νοσηρό και βρώμικο. Είναι ανήθικο, να κάθεσαι απαθής, αφήνοντας το αυγό να επωάζεται όταν γνωρίζεις τι θα βγει από μέσα. Με πλήρη συνείδηση και χωρίς ηθικές αναστολές σπάς’το και άσε τον άρειο κρόκο να χυθεί στο πιο βαθύ πηγάδι.

Αντιφασίστριες/Αντιφασίστες

ΦΑΣΙΣΜΟΣ ΠΟΤΕ ΚΑΙ ΠΟΥΘΕΝΑ!!

Την Κυριακή 18 Απριλίου αποφασίσαμε να συγκεντρωθούμε στην Κεντρική Πλατεία της Λάρισας για να δώσουμε μία απάντηση στον φασισμό. Αυτή η συγκέντρωση γίνεται με αφορμή την “εκδήλωση” και “μεγαλειώδη πορεία” της “φάλαγγας των μελανοχιτώνων” που σχεδιάζει ο Πατριωτικός σύνδεσμος Λάρισας για να “τιμήσει” την ίδρυση της ΕΟΚΑ από τον Γρίβα. Δεν νομίζουμε ότι έχει ιδιαίτερο νόημα να υπενθυμίσουμε πάλι ποιος ήταν ο Γρίβας, ο οποίος εκτός από την ΕΟΚΑ βέβαια, ίδρυσε στην Κατοχή τη διαβόητη ομάδα Χ και πολέμησε στο πλευρό των ταγματασφαλιτών και λοιπών συνεργατών των Ναζί κατά τα γεγονότα των Δεκεμβριανών.

Αυτό που έχει σημασία για μας είναι ότι στην πόλη μας σκοπεύουν να παρελάσουν υποστηρικτές της φασιστικής-ναζιστικής ιδεολογίας. Όσο κι αν αρνούνται οι του Πατριωτικού Συνδέσμου ότι είναι φασίστες, τα κηρύγματα μίσους τους ενάντια σε μετανάστες, Εβραίους, κομμουνιστές και προοδευτικούς αστούς, οι τραμπούκικες απειλές τους μέσω των ανακοινώσεών τους στον Τύπο, ο αυτοχαρακτηρισμός τους ως “μελανοχίτωνες” (φασιστικά τάγματα του Μουσολίνι) και κυρίως η συστηματική τους συνεργασία με τη νεοναζιστική Χρυσή Αυγή, μας λένε το ακριβώς αντίθετο.

Η αντιφασιστική μας συγκέντρωση δεν έχει σκοπό μόνο να απαντήσει στους συγκεκριμένους φασίστες της Λάρισας, αλλά να δώσει και μια γενικότερη απάντηση στο φαινόμενο του φασισμού που φαίνεται να αναζωπυρώνεται τον τελευταίο καιρό. Είναι ίσως αναμενόμενο σε περιόδους κρίσης και υποβάθμισης του βιοτικού επιπέδου κάποιοι να αναζητούν εξιλαστήρια θύματα στους πιο αδύναμους αυτής της κοινωνίας. Το καπιταλιστικό Έθνος – Κράτος έχει, ούτως ή άλλως, θρέψει την κοινωνία με εθνικιστικά κηρύγματα που στην τελική οδηγούν στην καχυποψία απέναντι στον ”Άλλον”, στον ”Ξένο”, στη μισαλλοδοξία και στο ρατσιστικό μίσος. Ειδικά δε όταν βγαίνει στην επιφάνεια ακόμη πιο έντονα η ανισότητα και η αδικία αυτής της κοινωνίας, όταν η ταξική – κοινωνική σύγκρουση αναθερμαίνεται, είναι πάγια τακτική του συστήματος να αποπροσανατολίζει προάγοντας τη διχόνοια μεταξύ των εργαζομένων, ώστε να μην στραφούν όλοι μαζί ενάντια στην κοινή αιτία των δεινών τους. Σ’ αυτό το πλαίσιο, πολύτιμοι σύμμαχοι του συστήματος είναι οι κάθε λογής φασίστες και ακροδεξιοί που φυσικά δεν ασχολούνται με τα αληθινά προβλήματα της κοινωνίας, αλλά προάγουν το εθνικό – φυλετικό μίσος και το ρατσισμό, στοχοποιώντας τις πιο αδύναμες κοινωνικές ομάδες, στην περίπτωση της σύγχρονης Ελλάδας, τους μετανάστες. Χαρακτηριστική είναι και η άτυπη συγκυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ με το ακροδεξιό ΛΑΟΣ το οποίο στηρίζει όλα τα οικονομικά μέτρα λιτότητας με άξονα το υποτιθέμενο «εθνικό συμφέρον», που βεβαίως δεν ταυτίζεται ποτέ με το συμφέρον των εργαζομένων και του λαού αλλά με αυτό της άρχουσας τάξης και των διαφόρων τραπεζών, βιομηχάνων, κατασκευαστικού και εφοπλιστικού κεφαλαίου κ.ο.κ.

Δεν θεωρούμε την παρέλαση των φασιστών στην πόλη μας μια απλή “εκδήλωση πολιτών” που ασκούν κάποιο “δημοκρατικό” τους δικαίωμα, αλλά μια καμπάνια ρατσιστικού μίσους και μισαλλοδοξίας από ανθρώπους που δεν υποστηρίζουν κανένα είδος “δημοκρατίας”. Ειδικά μάλιστα όταν παρόμοιες “εκδηλώσεις” συνοδεύονται από ξυλοδαρμούς μεταναστών, όπως έγινε και τις προηγούμενες φορές που ο Πατριωτικός Σύνδεσμος βγήκε στο δρόμο. Τα ίδια εξάλλου (ή και χειρότερα) συμβαίνουν όταν φασίστες παρελαύνουν σε οποιοδήποτε τόπο. Θεωρούμε χρέος αλλά και ανάγκη για κάθε κοινωνία να σταματά τα φασιστικά φαινόμενα εν τη γενέσει τους, ειδικά σε τόπους που έχουν ζήσει το φασισμό και γνωρίζουν τις φριχτές του συνέπειες. Γι’ αυτό το λόγο καλούμε όλους και όλες, ολόκληρη την κοινωνία της Λάρισας να κατέβει στο δρόμο την Κυριακή το πρωί, να πλαισιώσει την αντιφασιστική συγκέντρωση ώστε να δώσουμε όλοι μαζί μια δυναμική απάντηση στο φασισμό.

Συγκέντρωση στην Κεντρική πλατεία Λάρισας,
την Κυριακή 18 Απρίλη, 10:00 το πρωί

Αντιφασίστριες/αντιφασίστες

Στις 27 Μαρτη πραγματοποιηθηκε η προγραμμαστισμενη συναυλια αλληλεγγυης που ειχε διοργανωσει η συνελευση Ι.Κ.Α. Η αφορμη για αυτη την κινηση δοθηκε απο την προσπαθεια εταιριων αλλα και απο τα διαφορα φερεφωνα κομματων να διωξουν απο το χωρο του στεκιου-ο οποιος ως γνωστο λειτουργει ως ελευθερος κοινωνικο πολιτικος χωρος- τον Ι.Κ.Α αλλα ταυτοχρονα και καθε ανθρωπο που συμμετειχε σε διαφορα μαθηματα που γινονται δωρεαν οπως μαθηματα αγγλικων,ιταλικων,κιθαρας drums,χορου κλπ.Ολα αυτα μα φυσικα για τι αλλο,για την εμπορευματοποιηση του χωρου μα πανω απ ολα για την καταστολη καθε ελευθερου κοινωνικοπολιτικου χωρου.

Η συναυλια αρχισε λιγακι αργοπορημενα λογω τεχνικων προβληματων,παρολα αυτα υπηρχε εντονη ανταποκριση απο τον κοσμο,ο αριθμος των οποιων ηταν εντυπωσιακος για τα δεδομενα.Κατα τη διαρκεια του live ακουστηκαν συνθηματα και τελικα τελειωσε καπου στη 01:00.

Οι φωτογραφιες τραβηχτηκαν πριν την συναυλια.Επισης κρεμαστηκαν πανo για τον Λαμπρο Φουντα και Μαριο Ζ.