Ιός Κοινωνικής Απελευθέρωσης

Όταν ο Κορκονέας και ο Σαραλιώτης σήκωναν τα όπλα τους ενάντια στον Αλέξανδρο Γρηγορόπουλο το βράδυ της 6^ης Δεκεμβρίου 2008, δεν μπορούσαν ίσως να φανταστούν τις επιπτώσεις του εγκλήματός τους, την μεγαλειώδη εξέγερση που ακολούθησε. Ίσως η όποια αναλυτική τους ικανότητα τυφλώθηκε από ένα κρεσέντο φασιστικού μίσους. Ίσως όμως και να υπολόγισαν σε κάτι άλλο: στην ατιμωτησία που ακολουθεί διαχρονικά τις εξάρσεις της αστυνομικής βίας. Οι συνήθης εσωτερική διαδικασία της Ένορκης Διοικητικής Εξέτασης (ΕΔΕ) σπάνια καταλήγει στην ενοχή ενός αστυνομικού¹ και ακόμη πιο σπάνια τον παραπέμπει στην «Δικαιοσύνη». Αλλά ακόμη κι αν η υπόθεση φτάσει στα δικαστήρια, συνηθίζεται ο κατηγορούμενος είτε να αθωώνεται είτε να «πέφτει στα μαλακά»².

Ο Χρυσοχοϊδης, από τότε που ανέλαβε το υπουργείο Δημόσιας Τάξης, δήλωσε πως κάθε «παραβάτης αστυνομικός θα τιμωρείται». Αυτή η στάση αποτελεί φαινομενικά μία «πρόοδο» σε σχέση με τις παλιότερες λογικές ξεδιάντροπης συγκάλυψης ανάλογων γεγονότων. Στην πράξη όμως πρόκειται για μία έξυπνη επικοινωνιακή τακτική που ρίχνει την ευθύνη στον κάθε ξεχωριστό μπάτσο, αποσείοντας την ευθύνη του υπουργείου και της ίδιας της διοίκησης της αστυνομίας. Πρόκειται για τη «σπαρτιάτικη» λογική του «κλέψε αλλά αν σε πιάσουμε θα τιμωρηθείς». Έτσι, η αστυνομία μπορεί να χρησιμοποιεί απροκάλυπτα βία, χωρίς αρνητικό αντίκτυπο στην ίδια και στο Κράτος, όταν αυτό εξυπηρετεί την σκοπιμότητα, αρκεί να μην υπάρχουν τα ενοχοποιητικά στοιχεία που θα τη δυσφημίσουν. Ο άτυχος, ηλίθιος ή απρόσεχτος μπάτσος που θα πιαστεί επ’ αυτοφώρω όμως, θα πληρώσει το τίμημα ως αποδιοπομπαίος τράγος για να επιτευχθεί η κάθαρση της ίδιας της υπηρεσίας.

Εμείς δεν εμπιστευόμαστε την «ελληνική Δικαιοσύνη». Γιατί πως να εμπιστευτείς μία «Δικαιοσύνη» που εξαντλεί την αυστηρότητά της σε πολιτικοποιημένα άτομα, σε μετανάστες, σε τοξικομανείς, σε κοινωνικά αποκλεισμένους; Μια «Δικαιοσύνη» που «βγάζει λάδι» πολιτικούς και βιομήχανους μεγαλοαπατεώνες που κλέβουν εκατομμύρια, που αθωώνει ενόχους για σκάνδαλα και τα συγκαλύπτει, αρκεί οι εμπλεκόμενοι να έχουν «υψηλές διασυνδέσεις» ή θέσεις σε κρατικές και εκκλησιαστικές δομές. Μια «Δικαιοσύνη» που στην τελική εξυπηρετεί την αναπαραγωγή των ίδιων άδικων κοινωνικών δομών που τη δημιούργησαν.

Χαρακτηριστική είναι και η μεταφορά της δίκης του Κορκονέα και του Σαραλιώτη στην Άμφισσα. Μία επαρχιακή πόλη, αρκετά μικρή, σε σχετική απόσταση από την Αθήνα και τους κεντρικούς συγκοινωνιακούς άξονες της χώρας και με περιορισμένες προσβάσεις. Είναι ίσως το ιδανικό μέρος ώστε να υπάρχει ο πλήρης έλεγχος της πόλης από την αστυνομία και να δυσκολεύει η πρόσβαση σε μάρτυρες κατηγορίας και στους συγγενείς του θύματος, όπως έχει δηλώσει και η ίδια η μητέρα του Α. Γρηγορόπουλου που διαμαρτυρήθηκε επανηλλειμμένα για τη μεταφορά της δίκης σε πολλούς κρατικούς φορείς, χωρίς να εισακουστεί.

Οι άνθρωποι που αηδίασαν με την κρατική κτηνωδία της δολοφονίας ενός 16χρονου παιδιού, οι άνθρωποι που δέχονται κάθε μέρα το βάρος της επιβίωσης μέσα στη σάπια καπιταλιστική κοινωνία, οι άνθρωποι που εξεγέρθηκαν εκείνο το Δεκέμβρη κι εκείνοι που εξεγείρονται καθημερινά και όσοι θέλουν να εξεγερθούν αλλά δεν έχουν βρει ακόμη τον τρόπο, περιμένουν να δουν την έκβαση αυτής της δίκης. Όχι ότι και μια βαριά καταδίκη του μπάτσου δολοφόνου θα αποτελεί «αληθινή δικαίωση» του νεκρού παιδιού. Αλλά θα δείχνει ότι η κοινωνική πίεση μπορεί συχνά να στριμώχνει τους κρατικούς θεμούς «στη γωνία».

1. Ειδικά όταν πρόκειται για «σοβαρά» περιστατικά ενάντια σε συνιστώσες του «εσωτερικού εχθρού», δηλαδή αγωνιζόμενα κινηματικά υποκειμένα όπως αντιεξουσιαστές και αριστεροί, υποκείμενα που εκπληρούν τον χαρακτηρισμό του κοινωνικά «Άλλου», του «ξένου», όπως μετανάστες και άλλες μειονότητες.

2. Ας θυμηθούμε κάποια χαρακτηριστικά περιστατικά:

· Το 1980 δολοφονείται ο φοιτητής Κουμής και η εργάτρια Κανελλοπούλου από τα ΜΑΤ κατά τη διάρκεια της διαδήλωσης της 17^ης Νοέμβρη. Η εσωτερική έρευνα που εξαγγέλεται από την αστυνομία «δε βρίσκει ενόχους». Ο ίδιος μάλιστα ο τότε πρωθυπουργός Ράλλης προσφέρει ηθική στήριξη στη δολοφονική πρακτική της αστυνομίας δηλώνοντας ότι «κι ο αρχάγγελος Μιχαήλ κρατάει ρομφαία».

· Το 1985 στα Εξάρχεια δολοφονείται με σφαίρα στο κεφάλι από τον ΜΑΤατζή Μελίστα ο 15χρονος μαθητής Μ. Καλτεζάς. Ο δολοφόνος καταδικάζεται πρωτόδικα σε 8χρονη φυλάκιση αλλά στο εφετείο εφέθηκε ελεύθερος. Συνολικά μένει 2 χρόνια στη φυλακή.

· Το 2006 μετά την πορεία της 17^ης Νοέμβρη στη Θεσσαλονίκη ο Κύπριος φοιτητής Αυγουστίνος Δημητρίου συλλαμβάνεται χωρίς κανένα λόγο από άνδρες της ασφάλεια και ξυλοκοπείται βάρβαρα και σαδιστικά απο αυτούς στη μέση του δρόμου, με αποτέλεσμα να αποκτήσει σοβαρά σωματικά και ψυχολογικά τραύματα. Όταν το περιστατικό καταγγέλεται από αυτόπτες μάρτυρες, η αστυνομική διαύθυνση Θεσσαλονίκης βγάζει ανακοίνωση όπου ισχυρίζεται πως ο Δημητρίου τραυματίστηκε μόνος του «πέφτοντας πάνω σε μία ζαρντινιέρα» και μάλιστα τον παραπέμπει για «αντίσταση κατά της αρχής» και για άλλα αδικήματα που ουδέποτε διέπραξε. Η αστυνομική σκευωρία αποκαλύπτεται όταν κυκλοφορεί στα ΜΜΕ βίντεο όπου καταγράφονται τα πραγματικά γεγονότα. Η εσωτερική αστυνομική διαδικασία που ακολουθεί «τιμωρεί» τους δράστες αστυνομικού με κάποια αστεία χρηματικά πρόστιμα ενώ ο διαυθυντής της Ασφάλειας Θες/νίκης που είναι παρόν στον ξυλοδαρμό προάγεται σε αστυνομικό διευθυντή σε πόλη της Μακεδονίας.

· Ακόμη και στη δολοφονία του Γρηγορόπουλου, οι πρώτες αστυνομικές ανακοινώσεις αναφέρουν ότι ο Κορκονέας και ο Σαραλιώτης δέχτηκαν επίθεση με μολότωφ και πέτρες οπότε η αντίδρασή τους ήταν αυτοάμυνα και δικαιολογημένη. Χρειαζόταν πάλι ένα τυχαία τραβηγμένο για να αποδειχθεί η αλήθεια.

Και η λίστα συνεχίζεται…….

Ιός Κοινωνικής Απελευθέρωσης (Ι.Κ.Α.)

Η Ρωσία είναι η χώρα με τους περισσότερους φασίστες και νεοναζί παγκοσμίως.

Στις 26 Δεκεμβρίου στη Ρωσία δολοφονήθηκε ένας Γκανέζος μετανάστης. Το βίντεο έφερε τη σημαία της Σβάστικας.

Οι Ρώσοι νεοναζί δημοσίευσαν στο Διαδίκτυο το βίντεο το οποίο απεικονίζει την μοιραία και αποτρόπαια επίθεσή τους εναντίον του κοντά στη Μόσχα στα τέλη Δεκεμβρίου και τελικά τη μετέδωσαν το περασμένο Σάββατο στα ρωσικά ΜΜΕ.

Ο άνδρας εξέπνευσε σε νοσοκομείο υποκύπτοντας στα τραύματα από τις δεκάδες μαχαιριές που του κατάφεραν οι νεοναζί στην επίθεσή τους την 26η Δεκεμβρίου.

Η ρωσική αστυνομία επιβεβαίωσε ότι το βίντεο – που αναρτήθηκε το βράδυ της Παρασκευής – είναι αυθεντικό. Το βίντεο περιλαμβάνει επίσης τις προτροπές ενός μασκοφορεμένου άνδρα, καθισμένου μπροστά σε μια σημαία με τη σβάστικα, να υπάρξουν και άλλες επιθέσεις αυτού του είδους.

Οργανώσεις προάσπισης των ανθρωπίνων δικαιωμάτων επικρίνουν επί χρόνια την κυβέρνηση της Ρωσίας ότι δεν παίρνει επαρκή μέτρα για την αντιμετώπιση του ακροδεξιού εξτρεμισμού.

Άλλα δύο βίντεο που απεικόνιζαν τις δολοφονίες ενός Τατζικιστανού και ενός άνδρα από την περιοχή του Καυκάσου από μασκοφόρους νεοναζί, κυκλοφόρησαν στο Διαδίκτυο τα τελευταία δυο χρόνια. Ο ένας αποκεφαλίζεται με μαχαίρι και ο δεύτερος πυροβολείται στο κεφάλι.

Το 2004 έφηβοι εθνικιστές μαχαίρωσαν μέχρι θανάτου ένα εννιάχρονο κορίτσι Τατζικιστανικής καταγωγής στην Αγ. Πετρούπολη. Η κατηγορία που τους επιβλήθηκε από το δικαστήριο ήταν ¨χουλιγκανισμός¨ και η ποινή τους για τη δολοφονία ήταν 18 μήνες σε έξι απο τους συμμετέχοντες και πέντε χρόνια σε έναν.

Στις 19 Γενάρη 2009, μέρα μεσημέρι στο κέντρο της Μόσχας δολοφονήθηκαν ο δικηγόρος Στανισλάβ Μαρκέλοβ και η δημοσιογράφος Αναστάζια Μπαμπούροβα. Ο δολοφόνος τους εκτέλεσε με πιστόλι με σιγαστήρα όταν επέστρεφαν από συνέντευξη Τύπου εναντίον της πρόωρης αποφυλάκισης του συνταγματάρχη Γιούρι Μπουντάνοφ που είχε βιάσει και σκοτώσει μια Τσετσένα κοπέλα.

Στη Ρωσία καταγράφηκαν 74 δολοφονίες με ρατσιστικά κίνητρα το 2009 και ήδη 3 απο την αρχή του νέου χρόνου. Ανεπίσημες πηγές αναφέρουν ότι από το 2005 τα θύματα πλησιάζουν τον αριθμό των 800.

Για εσάς που έχετε κάνει καταφύγιο τον καναπέ σας και δηλώνετε αμέτοχοι στα δρώμενα, σας δίνουμε μια γεύση πραγματικότητας. Στον παρακάτω σύνδεσμο μπορείτε να δείτε ένα από τα προαναφερθέντα βίντεο.

http://robert-lindsay.blogspot.com/2007/08/russian-neo-nazi-beheading-video.html?zx=50853ba735f952a9

Το όνομά του ήταν

Shamil Odamanov, ετών 23

Με αφορμή την πιο πρόσφατη επίθεση, το αντιφασιστικό κίνημα της Ρωσίας τραβάει την γραμμή στο χώμα και κηρύττει την 19η Γενάρη ως Παγκόσμια Μέρα Αλληλεγγύης.

Εμείς από την άκρη της Μεσογείου, έχοντας δεχτεί τη καταστολή και το φασισμό στο πετσί μας, άλλοτε με χούντες, άλλοτε με τους τρομονόμους των πολιτικάντηδων, άλλοτε με το μαχαίρι ή το γκλομπ του ένστολου ή μη ένστολου φασίστα, δηλώνουμε Μηδενική Ανοχή στις επιθέσεις κατά των μεταναστών και των αγωνιστών του σήμερα.

ΤΣΑΚΙΖΟΥΜΕ ΤΟ ΦΑΣΙΣΜΟ ΟΠΟΥ ΑΝΘΕΙ ΚΑΙ ΟΠΟΥ ΓΕΝΝΑ

ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΤΟ ΑΝΤΙΦΑΣΙΣΤΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑ ΤΗΣ ΡΩΣΙΑΣ

Ιός Κοινωνικής Απελευθέρωσης (Ι.Κ.Α)

Αντιφασιστική Δράση Λάρισας (AntiFa)

Τις τελευταίες ημέρες, με αφορμή τις προγραμματισμένες εκδηλώσεις και διαδηλώσεις ένα χρόνο μετά τη δολοφονία του Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου και την εξέγερση του Δεκέμβρη, παρατηρούμε μία αστυνομοκρατία και στοχοποίηση πολιτικών φρονημάτων που ταιριάζει περισσότερο σε ολοκληρωτικά καθεστώτα. Η στοχοποίηση αφορά κυρίως τον αντιεξουσιαστικό χώρο αλλά και άλλα αγωνιζόμενα κομμάτια της κοινωνίας. Ό,τι δεν καταφέρνουν οι δεκάδες χιλιάδες αστυνομικών με πάνω από χίλιες προσαγωγές – απαγωγές, συλλήψεις με τον κουκουλονόμο (ενώ η κυβέρνηση δήλωσε πως θα καταργηθεί), ξυλοδαρμούς και σοβαρούς τραυματισμούς διαδηλωτών, προσπαθούν να το πετύχουν τα ΜΜ«Ε» με τη λασπολογία, τη συκοφάντηση και την παραπληροφόρηση.

Η αστυνομία οργάνωσε ένα όργιο καταστολής, ειδικά στην Αθήνα και τη Θεσσαλονίκη, με προληπτικές προσαγωγές και συλλήψεις, ακραία επιθετική στάση και διάλυση διαδηλώσεων, καταπάτηση του πανεπιστημιακού ασύλου, εφορμήσεις Ζητάδων και Δελτάδων (σαν μεσαιωνικό ιππικό) μέσα σε μπλοκ με αποτέλεσμα να παρασυρθούν τουλάχιστον τέσσερις διαδηλωτές, η μία εκ των οποίων είναι πολύ σοβαρά τραυματισμένη. Η ίδια τακτική χρησιμοποιήθηκε και τη Δευτέρα στο πανεκπαιδευτικό συλλαλητήριο της Αθήνας ενάντια σε μικρούς μαθητές και τους γονείς τους.

Και στη Λάρισα…

Στη Λάρισα, αρκετή ώρα μετά το τέλος της πορείας της Κυριακής, προσήχθησαν αναίτια στην Ασφάλεια έξι άτομα που απλώς έκαναν το «λάθος» να βρίσκονται εκείνη την ώρα στην περιοχή του κέντρου, το οποίο είχε πλημμυρίσει με ασφαλίτες. Κρατήθηκαν δε για αρκετές ώρες χωρίς να ξεκαθαρίζεται από την αστυνομία ο λόγος κράτησής τους. Η λογική αυτής της αστυνομικής πρακτικής είναι η δημιουργία κλίματος ανασφάλειας και φόβου σε πιθανούς διαδηλωτές αλλά και σε οποιονδήποτε κυκλοφορεί στην περιοχή την ώρα των διαδηλώσεων.

ΜΜΕ

Ο ρόλος των περισσότερων ΜΜΕ ήταν ουσιαστικά αυτός ενός γκαιμπελικού «Υπουργείου Προπαγάνδας». Αποσιωπούν ή υποβαθμίζουν γεγονότα όπως ο βαρύτατος τραυματισμός της αγωνίστριας του ΕΕΚ Αγγελικής Κουτσουμπού, που νοσηλεύεται στην εντατική με κρανιοεγκεφαλικές κακώσεις μετά από δολοφονική επίθεση που δέχτηκε από μοτοσυκλετιστές της ομάδας Δ οι οποίοι, αφού τη χτύπησαν με γκλοπ περνώντας (και θυμίζοντας Γκοτζαμάνη), κατέβηκαν και συνέχισαν να τη χτυπούν στο κεφάλι. Έτσι μια αγωνίστρια ενάντια στη Χούντα που βασανίστηκε και φυλακίστηκε τότε, κινδυνεύει να πεθάνει, δολοφονημένη από τη νέα χούντα που έχει καταφέρει να περνάει για «δημοκρατία». Αποσιωπούν το γεγονός ότι αστυνομικός της ίδιας ομάδας έβγαλε πιστόλι και κυνήγησε μ’ αυτό διαδηλωτές. Για όλα αυτά κυκλοφορούν και αποδεικτικές φωτογραφίες στο διαδίκτυο. Παραπληροφορούν για την κατάσταση της υγείας του πρύτανη Κίττα του Καποδιστριακού με σκοπό να πλήξουν το πανεπιστημιακό άσυλο. Φωτογραφίες που αναρτήθηκαν στην ιστοσελίδα indymedia δείχνουν πως δεν υπήρξε τραυματισμός του. Μάλιστα οι ίδιοι οι καταληψίες της Πρυτανείας μετέφεραν έξω τον πρύτανη ώστε να οδηγηθεί σε νοσοκομείο όταν ένιωσε αδιαθεσία λόγω καρδιακού προβλήματος.

Οι δημοσιογράφοι των κρατικών συμφερόντων αναμασούν συνεχώς την καραμέλα των λίγων κουκουλοφόρων που παρεισφρύουν σε πορείες για να προκαλέσουν καταστροφές σε μικρομάγαζα. Η πραγματικότητα όμως είναι διαφορετική μιας και στις πορείες υπάρχουν αυτόνομα αντιεξουσιαστικά μπλόκ που αριθμούν δεκάδες, εκατοντάδες ή και χιλιάδες άτομα, ανάλογα με την πόλη και δεν χρησιμοποιούν τυφλή βία. Αντίθετα, τυφλή βία χρησιμοποιούν τα όργανα καταστολής που επιτίθενται σε οποιονδήποτε δεν τους αρέσουν τα χαρακτηριστικά του.

Η περίπτωση του «Ρεσάλτο»

Το τελευταίο διάστημα είμαστε μάρτυρες μιας αυξημένης επιθετικότας του Κράτους και του παρακράτους ενάντια σε αυτοδιαχειριζόμενους κοινωνικοπολιτικούς χώρους, είτε με επιθέσεις της αστυνομίας, είτε με βομβιστικές ενέργειες του παρακράτους, όπως στο αντιεξουσιαστικό στέκι Buenaventura στη Θεσσαλονίκη ή στο Στέκι Μεταναστών στην Αθήνα. Βέβαια όταν οι βόμβες μπαίνουν απο το παρακράτος δεν αποτελούν «τρομοκρατία» για Κράτος και ΜΜΕ. Στο στέκι Ρεσάλτο στο Κερατσίνι λοιπόν βρέθηκαν: 1)Άδεια μπουκάλια μπύρας – τι παράξενο για ένα χώρο που διαθέτει καφενείο και μάλιστα είχε διοργανώσει πάρτυ πριν λίγες μέρες…. 2)Κηροζίνη η οποία είναι καύσιμο για τη σόμπα που χρησιμοποιούσε ο χώρος για την θέρμανση του. Μάλλον οι αναρχικοί δεν επιτρέπεται να ζεσταίνονται το χειμώνα… 3)Εργαλεία διαφόρων ειδών όπως στα περισσότερα σπίτια και χώρους εργασίας. 4)Αντιασφυξιογόνες μάσκες που αποτελούν μια στοιχειώδη άμυνα ενάντια στους τόνους καρκινογόνων χημικών που πετάει η αστυνομία στις πορείες. 5)Υποθέτουμε επίσης πως βρέθηκαν και πηρούνια με τα οποία θα μπορούσε κάλλιστα κανείς να βγάλει μάτια …Τσκ τσκ…μιλάμε για τρομακτικά ευρήματα… Αυτή λοιπόν είναι η «γιάφκα», όπως την ονόμασαν τα Μ.Μ.Ε και η αστυνομία, ενώ για όλους τους κατοίκους του Κερατσινίου είναι ένας ανοικτός πολιτικός και πολιτιστικός χώρος που χαίρει της εκτίμησης ακόμη και του δημοτικού συμβουλίου της περιοχής το οποίο εξέδωσε ψήφισμα συμπαράστασης στους συλληφθέντες. Το κάθε σπίτι και χώρος μπορεί μ’ αυτή τη λογική να ονομαστεί «γιάφκα» οποιαδήποτε στιγμή από τους λακέδες της εξουσίας.

Αντιεξουσιαστικό κίνημα

Τα τελευταία χρόνια το αντιεξουσιαστικό κίνημα στην Ελλάδα ολοένα και μεγαλώνει και ασκεί επιρροή ιδιαίτερα στην σκεπτόμενη και εναλλακτική νεολαία. Δεν είναι απολίτικο όπως θέλουν να το παρουσιάσουν αρκετοί εχθροί της ελευθερίας αλλά έχει σαφή προτάγματα για άμεση δημοκρατία, οριζόντιες και αντιιεραρχικές διαδικασίες στους χώρους εργασίας, ελευθεριακή παιδεία και αντικαπιταλιστικά προτάγματα. Αντί να υμνεί το κέρδος και βάση αυτού να πορεύεται, πορεύεται με τις αρχές της αλληλεγγύης, της ισότητας, της αντίστασης και της ελευθερίας. Είναι συνεχιστής μιας πλούσιας πολιτικής και θεωρητικής παράδοσης από τον 19^ο αιώνα ακόμη που συνέβαλε σε σημαντικές εργατικές κατακτήσεις όπως το οκτάωρο και η ίδρυση των πρώτων εργατικών κέντρων. Είναι ένα κίνημα πέρα από τον έλεγχο Κράτους, κομμάτων και συμφερόντων και γι’ αυτό τους ενοχλεί.

Αναρχικη/Αντιεξουσιαστική συλλογικότητα Ιός Κοινωνικής Απελευθέρωσης (Ι.Κ.Α.)

ΑΜΕΣΗ ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗ ΟΛΩΝ ΤΩΝ ΣΥΛΛΗΦΘΕΝΤΩΝ

ΤΑ ΚΟΙΝΩΝΙΚΑ ΚΙΝΗΜΑΤΑ ΔΕΝ ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΟΥΝΤΑΙ, ΔΕΝ ΣΥΚΟΦΑΝΤΟΥΝΤΑΙ

«Η εξέγερση στον κόσμο είναι σαν ρωγμή σε ένα τείχος. Η πρώτη αντίδραση είναι να δεις από την άλλη πλευρά. Ύστερα όμως αυτή η ματιά αποδυναμώνει το τείχος και στο τέλος το σκίζει στα δύο»

Subcomandante Marcos

6 Δεκέμβρη 2008: Ένα παράθυρο που κοιτάζει την κοινωνία. Το αφεντικό βρίζει τον υπάλληλό του. Η σερβιτόρα δέχεται σεξιστικά σχόλια απο τους πελάτες. Ο μαθητής αποβάλλεται από το λυκειάρχη λόγω «ανάρμοστης εμφάνισης». Μετανάστες περιμένουν υπομονετικά σε μια ουρά για αίτηση ασύλου. Ο φαντάρος περιμένει να περάσουν 9 μήνες εγκλεισμού, βαρεμάρας και εξευτελισμού της προσωπικότητάς του. Ο μισθωτός περιμένει στο λογιστήριο να πάρει την αποζημίωση: απόλυση λόγω «περικοπών». Η οικογένεια παρακολουθεί παθητικά στις ειδήσεις των 8 τι «πρέπει» να φοβάται. Η ίδια μίζερη, απρόσωπη καθημερινότητα. Σκιές ανθρώπων – μηχανές στην προγραμματισμένη αναπαραγωγή του συστήματος. Το σαββατόβραδο κίβδηλο άλλοθι της διάχυτης απελπισίας. Η εξουσία δείχνει δυνατή, το σύστημα συντηρείται, «ο κόσμος δεν μπορεί να αλλάξει».

Βράδυ 6 Δεκέμβρη 2008, Εξάρχεια: Μια σφαίρα απο όπλο μπάτσου βρίσκει τη καρδιά του Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου. Εν ψυχρώ δολοφονία. Το παράθυρο της κοινωνίας ραγίζει. Οι σκιές αποκτούν υπόσταση, σάρκα και οστά. Δεν είναι πια μισθωτοί σκλάβοι, μαθητές, μετανάστες, γυναίκες, άντρες: είναι εξεγερμένοι. Τα σύμβολα της πολιτικής και οικονομικής εξουσίας και καταπίεσης αρπάζουν φωτιά. Ο δρόμος προς την κανονικότητα έμεινε κλειστός για 30 και περισσότερες μέρες από τους εξεγερμένους.

Το ξέσπασμα μπορεί να ήταν αυθόρμητο αλλά οι αιτίες του φτάνουν πέρα από την οργή και το πάθος της στιγμής. Δεν ήταν εξάλλου η μόνη δολοφονία του Κράτους και του Καπιταλισμού. Δεν ξεχνιούνται οι νεκροί μετανάστες, πνιγμένοι στο Αιγαίο, ανατιναγμένοι από νάρκες στα σύνορα, πεταγμένοι σε ένα χαντάκι στην Πέτρου Ράλλη. Δεν ξεχνιούνται οι νεκροί εργάτες, θύματα εργατικών «ατυχημάτων» επειδή το κέρδος των αφεντικών είναι σημαντικότερο από τα μέτρα ασφαλείας που προστατεύουν τη ζωή τους. Ούτε πρόκειται να ξεχαστούνε ποτέ οι τραυματίες και οι νεκροί των διαδηλώσεων, των «εκπυρσοκροτήσεων», της καταστολής.

Η βία αποτυπώνεται και μέσα στην αλλοτριωμένη εργασία, το να δουλεύεις εξαντλητικά ωράρια για το κέρδος του αφεντικού που καρπώνεται την υπεραξία. Το να παίρνεις ψυχοφάρμακα για να αντέξεις την καθημερινή κούρσα της επιβίωσης και του ανταγωνισμού. Το να χάνεσαι σε ένα πλήθος ανθρώπων που ‘χουν μάθει να ενδιαφέρονται μόνο για το ατομικό τους συμφέρον, να ανέρχονται κοινωνικά πατώντας πάνω στους πιο αδύναμους. Σε μια κοινωνία όπου επικρατεί ο ατομικισμός και ο καταναλωτισμός οι λέξεις αλληλεγγύη και αλληλοβοήθεια έχουν διαγραφεί από τις συνειδήσεις. Είμαστε, η συντριπτική πλειονότητα αυτής της κοινωνίας, οι άνθρωποι – μηχανές, οι άνθρωποι – εργαλεία, οι άνθρωποι – εμπορεύματα. Έχουμε όλους τους λόγους του κόσμου να εξεγειρόμαστε.

Ο περσινός Δεκέμβρης έφερε στο προσκήνιο την αντιβία του κινήματος, σπάζοντας το μονοπώλιο της βίας του Κράτους. Υιοθετήθηκαν από χιλιάδες ανθρώπους πρακτικές σύγκρουσης με την αστυνομία στο δρόμο, στοχευμένης καταστροφής καπιταλιστικών και κρατικών συμβόλων, όπως οι τράπεζες και τα υπουργεία. Κι όλες αυτές οι ενέργειες συνεχίστηκαν και ενισχύθηκαν σε πείσμα της συκοφαντίας των εξεγερμένων από τους ρουφιάνους έμμισθους κονδυλοφόρους των μέσων μαζικής «ενημέρωσης».

Η σημαντικότερη παρακαταθήκη όμως των Δεκεμβριανών είναι η ανάδειξη νέων μορφών οργάνωσης αντιθετικών προς το υπάρχον. Η δημιουργία αντιθεσμών όπως οι λαϊκές συνελεύσεις σε κατειλημμένους δημόσιους χώρους και η διαμόρφωση τους σε χώρους αυτοοργάνωσης και συλλογικής λήψης αποφάσεων. Πολλές από αυτές τις δομές, αν και αποτελούν ακόμη μονάχα νησίδες ελευθερίας, παραμένουν και συνεχίζουν τη δράση τους. Όσοι όρισαν την ύπαρξή τους μέσα αυτές τις διαδικασίες δεν θα ανεχτούν ποτέ ξανά να αφήσουν τις ζωές τους στα χέρια των «ειδικών». Η κανονικότητα έχει πλέον διαρρηχθεί. Τα αποξενωμένα μεταξύ τους κοινωνικά υποκείμενα αναζητούν και βρίσκουν το ένα στο πρόσωπο του άλλου συμμάχους.

6/12/2009 το ραντεβού ισχύει κανονικά.

Ιός Κοινωνικής Απελευθέρωσης (Ι.Κ.Α.)

Συγκέντρωση – Πορεία

Κυριακή 6/12, πλατεία Ταχυδρομείου

ώρα 12:00

Πανεκπαιδευτικη Πορεία

Δευτέρα 7/12, πλατεία Ταχυδρομείου

ώρα 12:00

25 ΜΑΪΟΥ

Ένα πρωί θ’ ανοίξω την πόρτα
και θα βγω στους δρόμους
όπως και χτες.
Και δεν θα συλλογιέμαι παρά
ένα κομμάτι από τον πατέρα
κι ένα κομμάτι από τη θάλασσα
-αυτά που μ’ άφησαν-
και την πόλη. Την πόλη που τη σάπισαν.
Και τους φίλους μας που χάθηκαν.
Ένα πρωί θα ανοίξω την πόρτα
ίσα ολόισα στη φωτιά
και θα μπω όπως και χτες
φωνάζοντας “φασίστες!!”
στήνοντας οδοφράγματα και πετώντας πέτρες
μ’ ένα κόκκινο λάβαρο
ψηλά να γυαλίζει στον ήλιο.
Θ’ ανοίξω την πόρτα
και είναι -όχι πως φοβάμαι-
μα να, θέλω να σου πω, πως δεν πρόλαβα
και πως εσύ πρέπει να μάθεις
να μην κατεβαίνεις στο δρόμο
χωρίς όπλα όπως εγώ
- γιατί εγώ δεν πρόλαβα-
γιατί τότε θα χαθείς όπως και εγώ
“έτσι” “αόριστα”
σπασμένη σε κομματάκια
από θάλασσα, χρόνια παιδικά
και κόκκινα λάβαρα.
Ένα πρωί θ’ ανοίξω την πόρτα
και θα χαθώ
με τ΄όνειρο της επανάστασης
μες την απέραντη μοναξιά
των δρόμων που θα καίγονται,
μες την απέραντη μοναξιά
των χάρτινων οδοφραγμάτων
με το χαρακτηρισμό -μην τους πιστέψεις!-
Προβοκάτορας.

Στις 17:30 πραγματοποιήθηκε ανεξάρτητη προσυγκέντρωση στην πλατεία Νομαρχίας όπου συμμετείχε η Ανεξάρτητη Μαθητική Κίνηση, ο Ιός Κοινωνικής Απελευθέρωσης (ΙΚΑ), η Πρωτοβουλία Αλληλεγγύης στους συλληφθέντες του Δεκέμβρη και η ΑΝΤΑΡΣΥΑ.  Η πορεία ξεκίνησε από τη Νομαρχία και οδηγήθηκε στην πλατεία Ταχυδρομείου όπου ενώθηκε με την πορεία του Εργατικού Κέντρου. Το αναρχικό/αντιεξουσιαστικό μπλοκ του ΙΚΑ αριθμούσε γύρω στα 100 άτομα. Είχε έντονο παλμό με πολλά αντικρατικά και αντικαπιταλιστικά συνθήματα καθώς και συνθήματα με αναφορές στο Νοέμβρη του ‘73 και το Δεκέμβρη του 2008. Η παρουσία της αστυνομίας δεν ήταν έντονη, με ασφαλίτες κυρίως που ακολουθούσαν. Κατά τη διάρκεια της πορείας καταστράφηκε από διαδηλωτές κάμερα τράπεζας.Μετά το τέλος της πορείας των αριστερών συλλογικοτήτων και κομμάτων, το μπλοκ του Ι.Κ.Α συνέχισε μέχρι την πλατεία Ταχυδρομείου όπου και διαλύθηκε.  Η γεματη παλμο παρουσία του κόσμου ήταν αρκετά ενθαρρυντική για τα δεδομένα της Λάρισας.

ΕΞΕΓΕΡΣΗ..
Τριάντα έξι χρόνια έχουν περάσει από την εξέγερση του πολυτεχνείου. Σχεδόν ένας χρόνος από την εξέγερση του Δεκέμβρη. Καμία μέρα δεν έχει περάσει όμως χωρίς οι άνθρωποι που αγωνίζονται για μια πιο δίκαιη και ελεύθερη κοινωνία να επαναπαυτούν και να συναινέσουν στην πολιτική αυτών που κυβέρνησαν μετά την δικτατορία του Παπαδόπουλου. Παρόμοιοι άνθρωποι με παρόμοιες ιδέες που αντιμετωπίστηκαν με παρόμοιο τρόπο από την εκάστοτε εξουσία. Τεντιμπόηδες-αλήτες-αγράμματοι-κουκουλοφόροι-αναρχικοί. Τα χτυπήματα δεν ερχόταν μόνο από την πλευρά της κάθε κυβέρνησης αλλά και από άλλους διεκδικητές της εξουσίας πολλές φορές μάλιστα εξ αριστεράς. Το Κ.Κ.Ε πρώτο και καλύτερο μέσω του γνωστού δικού του εντύπου προπαγάνδισης είχε αποκαλέσει τους πρώτους καταληψίες του πολυτεχνείου προβοκάτορες και το άτομο που πρότεινε την κατάληψη του πολυτεχνείου, πράκτορα. Το ίδιο κόμμα αποτελώντας για άλλη μια φορά στην σύγχρονη ιστορία του φερέφωνο της εξουσίας «βάφτισε» με τους ίδιους χαρακτηρισμούς και τους εξεγερμένους του Δεκέμβρη προσθέτοντας τους και άλλους, όπως σωματέμπορες και εμπόρους ναρκωτικών. Η παρουσία τους ως καπελωτές του πολυτεχνείου μπορεί να χαρακτηριστεί με μεγάλη επιείκεια προκλητική.
Οι εξεγερμένοι του Νοέμβρη και του Δεκέμβρη έδρασαν αυτόνομα μακριά από κομματικές γραμμές. Αυτούς τους ανθρώπους δεν τους ενώνουν καταστατικά αλλά το πάθος για ελευθερία, η ανάγκη για αγώνα μέχρι την καταστροφή των προβλημάτων που γεννά και συντηρεί ο καπιταλισμός. Ο εχθρός και τότε και τώρα είναι ο ίδιος. Ο καπιταλισμός μεταλλάσσεται και αν στις δεκαετίες του εξήντα και του εβδομήντα τον εξυπηρετούσαν ολοκληρωτικά δικτατορικά καθεστώτα, σήμερα τον εξυπηρετούν οικονομικά φιλελεύθερα. Από τότε μέχρι σήμερα λοιπόν, τα ίδια προβλήματα βασανίζουν τους ανθρώπους και όχι απλά δεν λύνονται αλλά χειροτερεύουν. Η δωρεάν παιδεία καταργείται με τα φροντιστήρια και τα κολλέγια, το σύστημα υγείας είναι τραγελαφικό, τα εργασιακά δικαιώματα που με αίμα κατακτήθηκαν στο παρελθόν καταπατούνται διαρκώς απροκάλυπτα από την εργοδοσία. Η καταστολή πλέον δε σταματά στο στρατό και στην αστυνομία. Πλέον δεν στοχεύουν στην καταστροφή των ανατρεπτικών βιβλίων αλλά στην καταστροφή των μυαλών που θα μπορούσαν είτε να τα συγγράψουν είτε να τα διαβάσουν. Η απαγόρευση της κυκλοφορίας και της σύναξης περισσοτέρων των τριών ατόμων αντικαταστάθηκε από την πλήρη αλλοτρίωση των πολιτών μέσω της ψυχαγωγίας των clubs και των lifestyle εκπομπών. Η εποχή του μεγάλου αδερφού και της επιτήρησης είναι εδώ με χιλιάδες κάμερες στους δρόμους και με παρακολουθήσεις των τηλεφώνων μας. Οι νόμοι επίσης ολοένα και πιο σκληροί τιμωρούν την πολιτική ανυπακοή χειρότερα και από ποινικά εγκλήματα. Έτσι τρομονόμοι και κουκουλονόμοι μετατρέπουν πλημμελήματα σε βαριά κακουργήματα. Πλέον ο εχθρός έχει αλλάξει την τακτική του. Προσπαθεί να κοιμίσει τους πολλούς, να φοβίσει και να εκδικηθεί αυτούς που ξυπνάνε.
Εμείς αρνούμαστε να κοιμηθούμε και πιο πολύ να τρομοκρατηθούμε. Οι κοινωνικοί αγώνες μπορεί να μην είναι εύκολοι μα το να παλεύουμε για αξίες όμορφες και δίκαιες όπως είναι η ελευθερία και η ισότητα μας γεμίζει με κουράγιο και μας δίνει χαρές που δεν μπορούμε να συναντήσουμε σε κανένα υλικό αγαθό. Για να καταπολεμηθεί η φτώχια, η αδικία, ο ρατσισμός, για να υπάρξουν ίσα δικαιώματα και για να ευδοκιμήσουν ξανά αξίες όπως αλληλεγγύη στην κοινωνία μας θα πρέπει να καταπολεμηθεί η εξουσία. Θα πρέπει να σταματήσουμε αυτούς τους λίγους που επιβάλλονται στους πολλούς. Και στο πολυτεχνείο δεν ήταν λίγοι αυτοί που κρατούσαν πανό όπως «κάτω η εξουσία» και «χτύπα λαέ». Δεν ήταν λίγοι αυτοί που αναποδογύριζαν λεωφορεία και άναβαν πύρινα οδοφράγματα. Οι πέτρες και οι μολότοφ με μίσος έπεφταν στα όργανα καταστολής και έδειχναν πως η αξιοπρέπεια δεν λυγίζεται. Το πείσμα δεν τσακίζεται.

ΟΙ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟΙ ΑΓΩΝΕΣ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΝΟΜΙΜΟΙ ΚΑΙ ΠΑΡΑΝΟΜΟΙ,ΒΙΑΙΟΙ ΚΑΙ ΜΗ ΒΙΑΙΟΙ.
ΟΙ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟΙ ΑΓΩΝΕΣ ΕΙΝΑΙ ΔΙΚΑΙΟΙ ΚΑΙ ΑΝΑΓΚΑΙΟΙ.

Αναρχική/αντιεξουσιαστική συλλογικότητα Λάρισας
Ιός Κοινωνικής Απελευθέρωσης(Ι.Κ.Α)